اوایل انقلاب به ما چنین گفتند : سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ما! و گفتند این را از روحانی و سیاستمدار بزرگ خود مدرس آموختیم. وگفتند که بر همین اساس دین از سیاست چدا نیست! تا سالهای سال باورمان شده بود که حتما همین است که میگویند. اما اخیرا اتفاقاتی افتاد که فهمیدیم ، نمی تواند دین با سیاست یکی باشد! زیرا ستون دین ایمان و پاکی و صداقت و راستگویی است ، اما سیاست بر اسا س فریب و نیرنگ و دروغگویی است. چگونه ایمان و صداقت و پاکی و راستگویی می تواند عین فریب و نیرنگ و تهمت و دروغگویی باشد. روایت است که در زمان پیامبر(ص) مادری کودکش را نزد پیامبر می آورد و می گوید یا رسول طبیب گفته خرما برای کودک من مضر است ، لطفا به او بگویید خرما نخورد . پیامبر (ص) میفرماید فردا اورا بیاورید . مادر فردا کودکش را می آورد و پیامبر (ص) به کودک میگوید ، فرزندم خرما برای شما مضر است خرما نخور! مادر با تعجب میپرسد ای رسول چرا همین را دیروز نگفتی و یک روز آنرا به تاخیر انداختی ؟ میگوید چون خودم دیروز خرما خورده بودم ، چطور کاری را که خودم کرده بودم به این بچه بگویم تو نکن !آهای مسئولین جمهوری اسلامی آیا واقعا شما با مردم اینگونه رفتار میکنید که پیامبر رفتار میکرد؟! چگونه باور کنم که دین از سیاست جدا نیست که رئیس جمهور کشور اسلامی به میلیونها انسانی که بسیاری از آنها برای تشکیل همین حکومتی که الآن ایشان رئییس جمهورش است شهید و مجروح و جانباز داده اند ، دروغ بگوید ودر جلوی آنها از طریق تلویزیون به کسانی که حضور ندارند تا از خود دفاع کنند تهمت وبهتان بزند ! آیا این همان سیاستی است که عین دیانت ماست ؟! و رهبر همین جمهوری اسلامی از او حمایت و پشتیبانی میکند! خدا یا کدام را باور کنم ؟ قسم حضرت عباس، یا دم خروس را؟ کدام را باور کنم که وقتی در انتخابات شرکت میکنم ورای میدهم به من میگویند تو باعث افتخار مملکتی و به دنیا میگویند این است فهم و شعور مردم و جوانان ایران زمین ولی وقتی احقاق حق میکنم و میگویم  پس رای من چه شد به من میگویند اغتشاشگر و نفهم و بازیچه دست بیگانگان !!!